Semalam, kelas saya telah pergi ke hospital Temerloh untuk menyiapkan projek pendidikan Sivik bagi memenuhi keperluan serta sekatan Jabatan Pendidikan.
Pada pukul 2.30petang, kami semua diminta berkumpul di depan sekolah.

Namun, pelajar-pelajar Cina kecuali saya dan dua pelajar Cina telah pergi menjamu selera dan telah lambat datang. Sebelum mereka tiba, cikgu Sivik kami naik pitam lalu bertolak tanpa kehadiran pelajar Cina lain.

Apabila kami sampai ke sana, kami disambut oleh seorang jururawat. Sebelum masuk ke dalam hospital, kami diberi pitawat untuk menjaga tingkah laku kami sendiri. Sekepas itu, kami masuk ke dalam.

Sebelum melaksanakan tugas kita, kami diberi ceramah tentang sejarah hospital tersebut serta kesihatan kami. Saya telah mencatat nota bagi mengisi dalam projek Sivik itu. Selepas itu, kami pergi melawat pesakit pula. Pada masa itulah pelajar-pelajar Cina lain datang.

Apabila kami melawat, kami terlihat pesakit yang terlantar di atas katil. Kami memberi buah tangan kepada mereka dan berkomuniikasi dengan mereka.

Kira-kira pukul4.30 petang, lawatan ini berjalan dengan lancar sekali. Cikgu menbelanja kami makan dan kami balik dengan menaiki bas. Lawatan ini meletihkan tetapi bermakna.

今天下午，我和爸爸以及两个姐姐到文德甲福音堂搬砖。当我们到达时，我们照爸爸所分配的工作去做。阿信负责锄地，阿忠负责铲土，而我嘛，就负责搬砖。由于机车只有仅仅的一架，因此我先帮阿忠铲土。

铲土的工作容易些。我只需把土倒进机车，我的任务就结束了。过不了多久，我便去搬砖块了。这可难倒我了。我得在日烈当空下把沉重的砖块帮到一处，砖块的中既有大约三十左右。我搬了七八粒，就得休息一下才行。

三时一刻，砖送来啦！我们有的做啦！首先，我们休息一会儿。过后，就开始忙了。由于天荫了，我们做工效率快多了。可是，天转荫了，雨也快来了。我们只好一伙儿得在雨中拼命搬砖。后来，雨越下越大，我们只好进屋避雨。

雨下的差不多时，爸爸就出去做了。而我们三个等了一会儿才跟着出去。搬完后，我们就开始收拾，准备回家。

在雨中做工，我还是头一次呢！回到家，我们每个人就吃一颗PANODOL以防止感冒。

星期日晚上是我们家集聚在一起祷告的时间。今天，我爸爸说起阿望的事。

爸爸还说，阿望有今天的成就，都是神的祝福和他自己的努力。我听了后，我领悟了很多。

晚上睡前，我思考了很久关于爸爸的话。

如果爸爸要我谦卑，我可以改。

如果爸爸要我乐意侍奉神，我会做到。

如果爸爸要我向全方面发展，我会尽量的。

总之，我希望能成为爸爸所要的我，当然我需要主的祝福与主的恩典。希望主能帮助我。

Hari esok ialah hari kedua peperiksaan penggal ini. Saya telah membuat persediaan yang secukupi untuk menghadapi peperilksaan hari esok. Tiba-tiba, saya teringat hari ini semasa di sekolah.

Kertas pertama ialah Bahasa Melayu 1 dan diikuti kertas2. Kedua-dua kertas ini masih dapat saya menangani walaupun ada sedikit masalah semasa kertas 1.

Selepas masa rehat, saya ada peperiksaan Pendidikan Moral. Soalan-soalan ini tidak berapa susah dengan berkati Tuhan.

Selepas itu , saya ada Sejarah pula. Soalan-soalan yang diberi telahpun say abaca dan ingat. Sebab itulah saya dapat menjawab dengan senang sekali. Tetapi, perkara yang saya ingin kongsi ialah perkara yang belaku semasa peperiksaan Sejarah. Kawan melayu saya ingin meniru semasa peperiksaan. Mereka menghantar kertas dengan membaling. Tetapi, saya duduk di tengah-tengah mereka. Sebab itu, saya menghalang kertas tersebut berterbangan ke orang lain.

Selepas pepriksaan, saya tidak tahu sama ada mereka marah atau tidak. Tetapi, saya telah menghalang mereka daripada meniru.

Today was my last day to attend the first exam. I wake up 5.30 a.m. In a hurry, I went to call my sister to wake up seem that I promised them to wake them up. Then, I did my devotion and some revision before I had my breakfast. Then, my sister, Chung Neng and I went to school as usual.

The first paper that I had was Science. We had 1hour and 15 minutes to answer the question. The question was not very difficult but some of them were disturbed me, such as it questions me what the stomach, liver and small intestine secretes.

Then, it was time to have P.S.W. I do not do anything preparation for this. Therefore, in 50 questions, I had 100percent of faith that I would get correct unless one question.

Within an hour, I had my KHB. I can answer the all questions except the three questions that bother me a lot. I do not know whether is B or D. I struggle very hard to think about the three questions. Nevertheless, after the exam, I knew that I wrong one of the questions.

The last paper that I had is geography. The questions is not very hard, this was what I can say. However, I had a big mistake about it. Nevertheless, God had helps me. He let me knew that I had more 10 question that I forget to do. I was very happy because I still can finish it in a certain time.

After the school, my sisters and I went to Mentakab Gospel Chapel to help my father to transfer the bricks. My mother dropped us there about 3o’clock. Then, we transfer the brick in a no-no time.

Then, I calculated the numbers of bricks. After that, we arranged the bricks until 6.30 p.m. We all feeling tired when we went home. We had a cold drinks to disappeared the thirsty feeling.

Hari ini, kami sekeluarga pergi ke Bentong untuk melawati saudara-mara kita. Pada pukul 10.00, kami bertolak ke Mentakab untuk menjemput teman lelaki kakak saya. Kira-kira pukul 11.00 pagi, kami mulakan perjalanan ke Bentong.

Selepas 2 jam, kami telah sampai ke Bentong dengan selamat. Kami telah berjumpa dengan saudara –mara kami di sana. Ibu bapa saya asyik berbual dengan mereka manakala kami pergi menonton televisyen. Kakak saya memperkenalkan teman lelakinya kepada mereka.

Pada pukul 3.00 petang, kami pergi rumah kawan ibu saya. Mereka berbual lagi manakala kakak saya dengan saya bermain di dalam bilik. Mereka telah tidur buat seketika da saya membaca buku.

Kira-kira 5.30 petang, kami balik ke rumah saudara kita lalu bertolak ke restoran yang telah ditempah.Di sana, kami telah berjumpa semua saudara –mara ibu saya. Lauk-pauk yang terhidang sedap sekali hingga saya menjilat jari saya.

Selepas makan, kami pun meninggalkan Bentong. Sebelum itu, kami pergi berjumpa dengan saudara ibu saya yang lain sehingga 8.10malam, barulah kami bertolak untuk balik ke rumah. Hari itu, saya berasa gembira sekali.

Today is the first day of Chinese New Year. My family and I went to church to worship early in the morning. We had a good time at there. After we worshiped, we went home. Then, we went to the first house that was my father’s friend.

My sister and I was the first “costumer” to visit their house. We had a good watching television at there. Then, the host gave all the children “ang pau”. The next house that they would visit was my house. Therefore, my family and I went back earlier for preparation.

When they came, I had to give them the drink and some food. They were enjoyed the “soya bean” that my mother made. After 15 minutes, we went to the other house and finally we had a lunch at an aunty house.

After enjoyed a delicious lunch, I played with the children at there. We had a wonderful time of playing with gun.

That night, my family and I enjoyed watching comedy television program. It made me laugh and that night we all asleep at 12.00 midnight.

Today, my sister and I went to clean the front of my house as a beginning of cleaning house. We started our work in the evening. First, we went to find a cloth and the pail. Then, we had a discussion. The result was I cleaned the gate while they cleaned the fence.

After this, we started our work. The gate was so dirty because it full of green moss. Therefore, I had to wipe it hardly as it was stacked at the gate. After a while, I had to clean the cloth with clean water and changed the water regularly.

When I was finished of cleaning the gate, my sister and I cleaned the door together. My elderly sister cleaned it first and my other sister cleaned it for the second times. Therefore, I helped them to clean their dirty cloth. When we completed to clean it, we went to wiping the gate behind the door. The gate was dirty enough and it was full of spider web!

After cleaning the gate, it was about a quarter to nine already. Therefore, we had our dinner after this.

At the same day, I play pig-pong with my friends. Before they came, I thought that none of them would come for playing. Nevertheless, my thought was very wrong. They were coming after five o’clock.

Therefore, I had to accompany them. I went to play for thirty minutes because after my other friends came to play. When I went back home, my mother was asking me, “Where you go just now?” As an honest boy, I told my mother honesty.

My mother was seemed unhappy and told me that I cannot play in fulltime or accompany them if I did not really wanted. I was feeling pity in my hearts at that time. I played too much at that season because I need to practice for ping-pong match before that, therefore my study was disturbed.

I decided to play only a little and study a lot. I hope that this conclusion will be the truth.

每天，我与忠能都是徒步回家，从来没有任何的集合地点，从来没有任何的错误或错过，而令我和他各自回家。但是，“花无千日红，人无千日好”，终于发生了。那天的情景还烙记在我的心。

那天，放学后，我到他的课室，准备与他一同回家。但是，我却寻不着他，在我得课室前，他的影儿还未寻见，在草场上，也无任何的踪迹。过后，我到学校门口等候，迟迟未看见。

到最后，我几乎要放弃了，但是，我还是提起精神，等到最后。最后，残忍的太阳不断地示威，我的书包也把平时的积恨，一次过爆发了，渐渐地把我的体力消耗。最终，我低下了头，回家去了。

一到家，我便问我的家人，原来他一回来了，当时，我的气愤也冒出来了。我恨不得向臭骂他一顿。

Today, all the members of PBSM that were in charged to heal the hurtled athletes in this evening were assigned to assemble at the field. So, my classmates went to the field while the rest included me played in class.

When they came back, they asked me that if I can help them to take part too. At that time, I felt struggle hard. I don’t know that I will take part or not because I promised the teacher that I will took part in the “perbarisan”.

So, I decided to go to the in-charged teacher of PBSM and asked that if I can quit the “perbarisan” and took part in the healing people. However, the teacher suggested me to take part in two activities. I was struggle hard again but for the sake of the teacher, I decided to take part in both activities.

Then, I went to another teacher to register. The teacher was so happy because finally there were enough people. I was in duty at Thursday this week with my friends.

Last Saturday, the students of ABS were in charge to present in the school. This is because we had a long holidays when the Chinese New Year, so we needed to make up the missed classes.

When I was wake up, still I fell sleepy. Then, I had my scripture lessons and my breakfasts too. After that, I went to school.

When I got to school, I was nearly late to school. Therefore, I quickly went to my class and prepared to wait my teacher. In addition, the electric was not in charge, therefore we fell hot and we could not see clearly the words that teacher writes on the blackboard.

However, my BM teacher was clever enough to know we were feeling sleepy and not focused on the words that she talked. Therefore, she gave us a game. The rule of this game was everybody had to make a sentence so that we can sit down.

Then, many sentences were appearing, such as “Kita perlu membuat ayat supaya kita boleh duduk” and so on. We were waking from a sleepy condition to a happy condition. After the class, we still feeling funny about that.

That day after the school, I had to go to Mentakab Gospel Chapel to serve at there. However, I was not tired anymore and prepared to continue the happy day.

前天是我参加乒乓比赛。这次的乒乓比赛举行在文德甲的华联中学。而本校，即阿布巴卡中学则派了十一位参赛者，其中包括了我。大约七时一刻，我们便抵达学校，并由两位老师带队。由于人数的关系，我们只好分成两辆车子载送。

大约七时半，我们便抵达“战场”了。那儿已有许多学校所派来的“高手”，原来全彭亨的乒乓健将有那么得多啊！而今日就是一比高低的机会了！过后，我们便进入华联中学的大礼堂，而里面已有人在那儿和朋友切磋。

过后，大会便宣布比赛了。第一场，我将对垒一个马来同胞，但是我得等很久才开大。所以，我便成为啦啦队，帮我姐姐和其他队友打气。我的好朋友，咏佳第一场就输了，伤心地哭了。至于我四姐，可厉害了，她把第一个对手打得落花流水。接着，使我大显身手的机会了。当然，我不能小看对手。一开始，我先用快球试探他，结果他很不客气的还了我一个快球。

最后，我以三比零这个结果打败好几个对手，其中包括把健荣打败的马来同胞。他可厉害了。一开始，我险些输了，但我还是挽回局了。打赢后，我高兴得不得了。但是，我知道我下一个对手是华联的“高手”。

当我和他开始切磋时，我还以为他很差呢！但是我不敢掉以轻心。结果，刚开始比赛，他就揭开他的真面目，他可厉害了，他的开球把我逼到悬崖去了。于是，我祈求神的帮助。结果，在我还未输前，我成功挽回一局。但是，我最后还是不敌而输了给他。

这次的比赛，使我大开眼见。但是，我知道我已尽了力，已无任何感慨了。我也要感谢神，因为神帮了我很大的忙。但我处于危机时，我祈求神帮助我，而神帮了我打败了三个对手。我真的很高兴。

Sukantara merupakan satu sukan yang melibatkan perlumbaan, lompat jauh dan sebagainya. Penyertaan setiap murid adalah diwajibkan. Hari ini, sekolah saya telah mengadakan sukantara.

Pada pukul7.25 pagi, kami dihendaki berkumpul di padang untuk bertanding. Mula-mula, kami berbaris mengikut kelas dan seterusnya mengikut rumah masing-masing. Kami telah mendengar taklimat tentang pertandingan ini. Sukantara hari ini dibahagikan kepada dua, iaitu pertandingan dalam lelaki dan juga perempuan. Lelaki perlu berlumba dan lompat jauh manakala perempuan perlu berlumba serta lontar peluru.

Selepas itu, lelaki dikehendaki berkumpul di gelanggang tennis manakala perempuan berlumba terlebih dahlu. Oleh itu, kami bermain sepuas-puas di sana. Selepas 1 jam di sana, giliran kami pula untuk berlari dan perempuan pula pergi berehat buat seketika.

Kami diminta berbaris dan tunggu untuk dipanggil. Apabila giliran saya, jantung saya berdenyut dengan cepat. Saya berasa cemas kerana saya tidak yakin dalam berlari. Apabila bendera dihanyut, saya telah kukuh dalam mendapat tempat pertama. Tetapi, lawan saya terlalu hebat, apabila saya hampir dengan garisan, dia memecut saya pada saat-saat terakhir.

Walaupbagaimanapun, saya tetap bersyukur kepada Tuhan kerana menberi saya peluang untuk mendapatkan satu markah dalam perlumbaan kerana tidak pernah saya mendapat markah dalam perlumbaan walau sekalipun.

Selepas itu, kami beratur lagi untuk mengambil bahagian dalam lompat jauh. Mula-mula, saya memang tidak beryakinan dalam lompat jauh. Tetapi, apabila giliran saya, saya tiba-tiba berasa bersemangat lalu saya melompat sedaya-upaya saya. Akhirnya, keputusan saya tidak memuaskan tetapi saya tetap berasa bangga dengan keputusan saya ini.

Hari ini, saya telah melalui dengan gembira. Saya tidak pernah mendapat keputusan sukan saya yang sebaik ini.

Pertandingan sebenar merentas desa telah diadakan pada hari Selasa yang lalu. Semua murid diwajibkan untuk hadir sebagai sokongan kepada rumah masing-masing. Pada hari tersebut, saya dan kakak saya telah lewat pergi ke sekolah tetapi nasib menyebelahi kami. Kami tidak lewat ke perhimpunan.

Selepas saya turun ke bawah padang, sebelum permulaan pertandingan merentas desa, Cikgu Shahriman telah memberikan kita semua taklimat tentang laluan serta keselamatan apabila pertandingan dijalankan. Kita juga diberitahu untuk tidak mengambil laluan pintas kerana perlu mengambil checkpoint sebagai bukti.

Pada masa yang sama, matahari yang bersinar terik memancar ke atas kepala kita, menyebabkan kita semua tidak tumpukan perhatian dalam taklimat cikgu tersebut sehinggalah cikgu marah kita.

Kemudian, lelaki disuruh untuk bertolak ansur dengan perempuan supaya mereka berlari dahulu. Kakak ketiga saya merupakan perempuan pertama yang keluar daripada sekolah. Selepas itu, lelaki pula yang berbaris di atas track. Mula-mula, kami ingat kami perlu berhenti sekejap untuk memberi peluang untuk perempuan berlari dahulu. Tetapi, fikiran saya ini dinafikan kerana kami telah berehat di atas track selama 20 minit, barulah kami bertolak.

Apabila visel ditiupkan, saya berlari sepantas yang saya boleh. Kemudian, selepas keluar dari sekolah, saya mula berasa letih dan ingin berehat. Tetapi, apabila melihat kawan saya hampir mencapai saya, semangat saya tiba-tiba membara hingga saya meninggalkan mereka dengan cepat dan jauh.

Dalam perjalanan, saya telah berjumpa dengan kakak saya. Mereka telah dalam perjalanan pulang. Ini mendorong saya untuk berlari dengan cepat walaupun perkara ini tidak akan berlaku. Selepas seketika, saya telah berjumpa dengan Michael. Dia telah berlumba bersama sehingga Sekolah Khee Chee, iaitu sekolah rendah saya. Tiba-tiba, perkara manis tertimbul dalam fikiranku.

Selepas 20 minit, saya berjaya sampai ke sekolah walaupun kalah kepada satu kawan saya yang berlari dengan pantas. Tetapi, ini merupakan kejayaan yang besar kepada saya walaupun saya hanya dapat 1 markah. Saya tetap berasa gembira.