Sukantara merupakan satu sukan yang melibatkan perlumbaan, lompat jauh dan sebagainya. Penyertaan setiap murid adalah diwajibkan. Hari ini, sekolah saya telah mengadakan sukantara.

Pada pukul7.25 pagi, kami dihendaki berkumpul di padang untuk bertanding. Mula-mula, kami berbaris mengikut kelas dan seterusnya mengikut rumah masing-masing. Kami telah mendengar taklimat tentang pertandingan ini. Sukantara hari ini dibahagikan kepada dua, iaitu pertandingan dalam lelaki dan juga perempuan. Lelaki perlu berlumba dan lompat jauh manakala perempuan perlu berlumba serta lontar peluru.

Selepas itu, lelaki dikehendaki berkumpul di gelanggang tennis manakala perempuan berlumba terlebih dahlu. Oleh itu, kami bermain sepuas-puas di sana. Selepas 1 jam di sana, giliran kami pula untuk berlari dan perempuan pula pergi berehat buat seketika.

Kami diminta berbaris dan tunggu untuk dipanggil. Apabila giliran saya, jantung saya berdenyut dengan cepat. Saya berasa cemas kerana saya tidak yakin dalam berlari. Apabila bendera dihanyut, saya telah kukuh dalam mendapat tempat pertama. Tetapi, lawan saya terlalu hebat, apabila saya hampir dengan garisan, dia memecut saya pada saat-saat terakhir.

Walaupbagaimanapun, saya tetap bersyukur kepada Tuhan kerana menberi saya peluang untuk mendapatkan satu markah dalam perlumbaan kerana tidak pernah saya mendapat markah dalam perlumbaan walau sekalipun.

Selepas itu, kami beratur lagi untuk mengambil bahagian dalam lompat jauh. Mula-mula, saya memang tidak beryakinan dalam lompat jauh. Tetapi, apabila giliran saya, saya tiba-tiba berasa bersemangat lalu saya melompat sedaya-upaya saya. Akhirnya, keputusan saya tidak memuaskan tetapi saya tetap berasa bangga dengan keputusan saya ini.

Hari ini, saya telah melalui dengan gembira. Saya tidak pernah mendapat keputusan sukan saya yang sebaik ini.

Pertandingan sebenar merentas desa telah diadakan pada hari Selasa yang lalu. Semua murid diwajibkan untuk hadir sebagai sokongan kepada rumah masing-masing. Pada hari tersebut, saya dan kakak saya telah lewat pergi ke sekolah tetapi nasib menyebelahi kami. Kami tidak lewat ke perhimpunan.

Selepas saya turun ke bawah padang, sebelum permulaan pertandingan merentas desa, Cikgu Shahriman telah memberikan kita semua taklimat tentang laluan serta keselamatan apabila pertandingan dijalankan. Kita juga diberitahu untuk tidak mengambil laluan pintas kerana perlu mengambil checkpoint sebagai bukti.

Pada masa yang sama, matahari yang bersinar terik memancar ke atas kepala kita, menyebabkan kita semua tidak tumpukan perhatian dalam taklimat cikgu tersebut sehinggalah cikgu marah kita.

Kemudian, lelaki disuruh untuk bertolak ansur dengan perempuan supaya mereka berlari dahulu. Kakak ketiga saya merupakan perempuan pertama yang keluar daripada sekolah. Selepas itu, lelaki pula yang berbaris di atas track. Mula-mula, kami ingat kami perlu berhenti sekejap untuk memberi peluang untuk perempuan berlari dahulu. Tetapi, fikiran saya ini dinafikan kerana kami telah berehat di atas track selama 20 minit, barulah kami bertolak.

Apabila visel ditiupkan, saya berlari sepantas yang saya boleh. Kemudian, selepas keluar dari sekolah, saya mula berasa letih dan ingin berehat. Tetapi, apabila melihat kawan saya hampir mencapai saya, semangat saya tiba-tiba membara hingga saya meninggalkan mereka dengan cepat dan jauh.

Dalam perjalanan, saya telah berjumpa dengan kakak saya. Mereka telah dalam perjalanan pulang. Ini mendorong saya untuk berlari dengan cepat walaupun perkara ini tidak akan berlaku. Selepas seketika, saya telah berjumpa dengan Michael. Dia telah berlumba bersama sehingga Sekolah Khee Chee, iaitu sekolah rendah saya. Tiba-tiba, perkara manis tertimbul dalam fikiranku.

Selepas 20 minit, saya berjaya sampai ke sekolah walaupun kalah kepada satu kawan saya yang berlari dengan pantas. Tetapi, ini merupakan kejayaan yang besar kepada saya walaupun saya hanya dapat 1 markah. Saya tetap berasa gembira.